Random of Nang Nyi

ဟိုးေကာင္းကင္ႀကီးေပၚမွာ
ညဘက္ဆို
ၾကယ္ေလးေတြအစီအရီ လင္းလက္လာတဲ့အခါ
ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္
ဒီလိုျဖစ္လာသတဲ့..

အဲ့ဒိ ၾကယ္ေရာင္ေကာင္းကင္ႀကီးထဲက
ၾကယ္သူမေလးတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္
“အဲ့ဒိလူအတြက္
ခဏတာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္
ေသးေသးေကြးေကြး လင္းခ်င္းႏိုင္ဖို႔
သူ႔ကိုယ္သူ ေလာင္ကၽြမ္းခံေနတာပါ”.. တဲ့

“မိုက္မဲလိုက္တာကြယ္”.. လို႔
လမင္းႀကီးက ေျပာတဲ့အခါ
ၾကယ္သူမေလးက ၿပံဳးေလရဲ႕
“ေကာင္းကင္ကို သူေမာ့ၾကည့္တိုင္း
တျခားၾကယ္ေတြအမ်ားႀကီးကိုလည္း
သူေတြ႔မွာပါပဲ” တဲ့

“ဟုတ္တယ္”
ကိုယ္ေပၚမွာ ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့
အဲ့ဒိ မီးလွ်ံေတြကို ပိုမိုကၽြမ္းေလာင္ေစလိုက္ရင္း
ၾကယ္သူေလးက ေျဖတယ္..
“တခါတရံေရာက္လာတတ္တဲ့
အၾကည့္တခ်က္ေလးေတြကိုပဲ
တမက္တေမာ ရွိလွပါၿပီ”
ၿပီးေတာ့ သူ ၿပံဳးလိုက္ျပန္တယ္..

ဒီလိုနဲ႔
တေန႔တျခား
သူ႔ကိုယ္ေပၚက မီးေတာက္ေတြ
အရွိန္ေလ်ာ့ ပ်က္ျပယ္လာေနရင္း
ေနာက္ဆံုးတေန႔မွာေတာ့
ၾကယ္သူမေလးဟာ ေကာင္းကင္ေပၚကေန
မွိန္ေဖ်ာ့ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့တယ္..

ၾကည့္ေနၾကအတိုင္း
ၾကည့္တာပါပဲ
ဒါေပမယ့္
ခါတိုင္းနဲ႔မတူတာ ဘာေၾကာင့္လဲ
လို႔
ေကာင္ေလးက ေတြးေနရင္း
“ၾကယ္ တလံုးလုံးမ်ား ေလ်ာ့ေနသလားမသိဘူး” တဲ့

ေကာင္ေလးစကားကို လွမ္းၾကားလိုက္တဲ့
လမင္းႀကီးက
အသိမွတ္ျပဳစကားေလးကို
မၾကားသြားရရွာတဲ့ ၾကယ္သူမေလးအစား
နင့္နင့္သည္းသည္း
ငိုေၾကြးလိုက္ေတာ့သတဲ့ကြယ္.. ..

မလုပ္ဘူးဆိုလား
မရႈပ္ဘူးဆိုလား
ေက်ာ္ခြမရတာမ်ားတယ္ဆိုလား..

အိပ္မရဘူး
စာဖတ္တယ္
ၿပီးေတာ့ ဟိုေျပးဒီေျပး
လယ္စိုက္ရ၊ ေခြးေမြးရ၊ ေရွာ့ပင္းထြက္သူကထြက္
ေကာ္ဖီေတြဘာေတြလည္း ေရာင္းလုိ႔..

ဒါက ဘယ္သူဘယ္ဝါေဒါ့ကြန္း
သူက ဘလာဘလာေဒါ့နက္
သိၾကတယ္မဟုတ္လား
ဖဘထဲမွာ ဘာနစ္ခ္လဲတဲ့
ေခတ္သစ္မိတ္ဆက္စကား..

သူက ဒီလိုတဲ့ ဟိုလူက ဟိုလိုေပါ့
ဟိုအဖဲြ႔ ဟိုေန႔က လုပ္တာက ဘာ
ဒီတဖဲြ႔ အဲ့ဒိေန႔ သြားၾကမွာက ဘယ္
ေျပာၾကဆိုၾက ရင္းႏွီးၾက..

ေဟာ! ဒီမွာ အျပင္ေလာက
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔ေတာင္ ေရွာင္ကြင္းသြား
ၿပံဳးမျပ ရယ္မရန႔ဲ
သိၿပီးသားေတြကလည္း မသိသလိုလို
ငါ့ေတာင္ “နန္းညီ မဟုတ္ဘူး”ဆိုပဲ.. ..

ေႏြရာသီက ပူေလာင္လြန္းတယ္..

ပူလြန္းလို႔ပဲ ပူတတ္တာလား..
ပူတတ္လြန္းလို႔ ပူေနတာလား..

မိုးရြာမလားကြယ္..

ၾကာလြန္းလို႔ပဲ ေမွ်ာ္မိတာလား..
ေမွ်ာ္လင့္လြန္းလို႔ ၾကာေနတာလား..

ကမ္းလင့္ပါတဲ့..

ေ၀းလြန္းလို႔ပဲ နီးခ်င္တာလား..
နီးခ်င္လြန္းလို႔ ေ၀းေနတာလား..

လက္ကမ္းပါ..
ႀကိဳလွည့္ပါ..
မိုးရယ္
ရြာပါေတာ့ကြယ္..

ခုန္ေပါက္ေျပးလႊား မနားမေန။ အေရေရာ အဖတ္ပါရတယ္ဆိုၿပီး
ဆဲြဆုတ္လိုက္ေတာ့လည္း တြန္႔ေက်သြားတာပဲ
ျဖတ္ခ်လိုက္ေတာ့လည္း မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္
ဟိုမွာ သူအကြက္ေရႊ႕လိုက္ပံုက
သူ ဇယားခင္းလိုက္ပံုက
တစ္ေကာင္ထုိးေကၽြးၿပီး တစ္ဝိုင္းလံုးလို ႀကိတ္ဝါးေနတာ
အထစ္၊ ထစ္အ၊ ရွင္းျပမေနနဲ႔။ လက္ညွိဳးေတြ ဟိုထိုးဒီထိုး။
ေသြးရိုးလား၊ သားရိုးလား၊ ရိုးသားႀကိဳးစားလား။
အၾကြင္းအက်န္ေတြ ဟိုပစ္ ဒီပစ္။
စာရိတၱေမာင္ဆိုၿပီး ဝယ္ဝယ္စားေနတာ
အကာအကြယ္နဲ႔လား။ အသားခ်င္းထိမွ မီးပြင့္တာလား
ဘယ္ရနံ႔ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပါသလဲ
ေမးခြန္းကို ေျမြတစ္ေကာင္လို ေလွ်ာထြက္သြားပံုက
ဒီညလည္း အေၾကာေပါင္းတစ္ေထာင္မသိေအာင ္ဖြင့္ျပမယ္ဆိုတဲ့အထာနဲ႔။

ကိုယ့္လူေတာ့ ခက္ၿပီ။ အလကားေန အလကား
အခ်င္းခ်င္းလည္းအထာမထား။
ကိုယ့္လူေတာ့ ခက္ၿပီ။ အလကားေန အလကား
ေသာ့တဲြႀကီး တကားကား။
ကိုယ့္လူေတာ့ ခက္ၿပီ။ အလကားေန အလကား
ရင္တုန္ပန္းတုန္ တစ္ကုိယ္လံုးတုန္ရီျပေနေတာ့
ျဖည္ခ်လိုက္ရေတာ့မွာလား။
ကိုယ့္အေနအထားအရ ေျပာၾကည့္တာပါ။

သက္ၿငိမ္သစ္

(သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလး အသစ္စက္စက္ကို အတင္းလုလာတာပါ)

ဘာမွေရးမရ ေတြးမရေနတုန္းမွာ ဖတ္မိတဲ့ ႀကိဳက္မိတဲ့ကဗ်ာေလးတစ္ခုကိုပဲ ျပန္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္..

သံနဲ႔လုပ္ထားလ်က္ ေဝက်လာေသာ ဂဃဏန

ဆူဆိုဒ္လုပ္ေနတာမဟုတ္။ မဟုတ္။ လံုးဝမဟုတ္
လံုးဝ (လံုးလံုးဝဝ) မဟုတ္။
အရက္ေသာက္ေနတာပါ။ အရက္ေသာက္ ေနတာ
အရက္ကိုေသာက္ေနတာ။ အရက္ကို ဒီလို
ေသာက္ေနတာ ဒီလို
ရင္ဘတ္ျမည္ဟီး စည္ႀကီးတီး ဒီလို
တရစ္ၿပီးေတာ့
တရစ္စိန္တရစ္ ျမတရစ္ သိၾကားတရစ္
နတ္တရစ္ ရဟန္းရွင္တရစ္
လူျပည္သူအမ်ားတရစ္ ေဗာဓိေညာင္တရစ္
လက္စ္ဇပ္ကားတရစ္
ရုပ္လံုးေပၚ။ ခရစ္စတယ္ေဘာစခ ရင္ထဲမွာ ေပၚ
ေဖာ- အစာအိမ္အူလမ္းေၾကာင္းအတြင္း ေသြးထြက္ျခင္း
ေဖာေဖာ- ေျခဖဝါးမို႔မို႔ေမာက္ေမာက္
ပင့္ကူလက္တံေတြလႈပ္ခတ္
“ေရွာ” ဘိုင့္ဘိုင္။ ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္က်န္ရစ္သူေတြ
တစ္ပတ္ တစ္လ လြမ္းဖို႔ေမာပန္းသြားၿပီ။
(မည္သူတစ္စံုတေယာက္မွ အထိအခိုက္မရွိ
မတ္သေနာအျပည့္တင္ေဆာင္လာေသာ ဟူးမန္းန္ဗိုက္ဗံုးႀကီး
ေအာင္ျမင္စြာ ေပါင္းစုအေငြ႔ပ်ံ
ကားေတြစီ အျမန္သုတ္ေခ်တင္ၾကေလၿပီ။)
ေရွ႔မွာ ေနာင္မွာ အရင္ကတည္းက
အတိအက်၊ ဟုတ္ရဲ႕လားကြ သံေဝဂ

လူဆန္း
(from “ေရးသူလူဆန္း Bilingual”)

Continue reading »

ဆိုင္ကယ္ေတြ စက္ဘီးေတြေပၚက မဆင္းတဲ့ၿမိဳ႔
ပြင့္လင္းေပမယ့္ ဆန္းျပားမႈမရွိတဲ့ၿမိဳ႔
“မင္းကိုကုိယ္ နက္နက္ခ်ိဳင္းခ်ိဳင္းကို ရွစ္ပါတယ္ကြာ..
ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ခ်က္ခ်က္ေတြလည္း မလုပ္ပါဘူး” ဆိုတဲ့ၿမိဳ႔..
ရုတ္တရက္အဆင့္ျမင့္မားစြာ မာနႀကီးလာတဲ့ၿမိဳ႕..
ဆိုင္ကယ္ေသးေသးေလးကို လူေတြအမ်ားႀကီးတက္စီးေနတဲ့ၿမိဳ႕..

ကဗ်ာဆရာ ေဇာ္ ေျပာတဲ့ ဆုိက္ကားသမားက စာစပ္တဲ့ၿမိဳ႕
ေခ်ာင္းတစ္ခုက ၿမိဳ႕ကုိႏွစ္ပုိင္းခြဲတာ ခံထားရတဲ့ၿမိဳ႕
မန္ယူပါတဲ့ တနဂၤေႏြညေတြနဲ႔ ဘီယာဆုိင္ယဥ္ေက်းမႈကုိ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး
လက္ခံထားတဲ့ ၿမိဳ႕
ဘယ္သူမွ စုိက္ပ်ိဳးျခင္း မရွိခင္ကတည္းက သူ႔ဟာသူ ရွင္သန္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕
“က” ႀကီး သုံးလုံးေပါတဲ့ၿမိဳ႕

ညေနေစာင္းၿပီလား
အေတြးစတို႔ကို တိမ္တိုက္ေတြနဲ႔ခ်ည္
ေလတိုက္ေလ ေက်နပ္္ေလပဲ
ေဆးလိပ္ေငြ႔တခ်ဳိ႕မွာေတာ့
ေလးလံမႈေတြနဲ႔..
သံစဥ္ေတြက
ဟိုဘက္ကထြက္ဖို႔
ဒီဘက္ကဝင္ေနတယ္
အေဆြးေတြ အေငးေတြ
ရယ္စရာေတြ ငယ္အခါေတြ
ေသခ်ာပါတယ္ ကိုေလးျဖဴ
အားလံုးဟာ “ခဏေလး”ပါပဲ..

by-အယ္ရွား

ရင္ေႏြး
ေဆးဝါးေတြကို စဲြလန္းေနသူကို
ေဆးသမားလို႔ေခၚရင္
မင္းကို စဲြလန္းေနတဲ့ ငါ့ကို
ဘယ္လိုေခၚဆိုရမွာပါလဲ

ရင္ေႏြး
မင္းဖတ္ဖို႔ေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္
မင္းကိုရည္ညႊန္းၿပီး ဒီကဗ်ာကိုေရးပါတယ္
ဒါထက္ မင္းကို ဒီလိုနာမ္စားသံုးတာ
သေဘာက်ပါရဲ႕လား
ငါ့ ရင္ကိုေႏြးေထြးေစလြန္းသူမို႔
မင္းနဲ႔ေတာ့ လိုက္ဖက္ေနပါရဲ႕

ရင္ေႏြး
“အေနေတြနီးၾကဖို႔ ဘယ္ထိေဝးရဦးမွာလဲ
မင္းနဲ႔နီးခ်င္တယ္” လို႔
ဟန္ထူးလြင္က ဆိုဖူးပါတယ္
တကယ္ေတာ့ မင္းနဲ႔မနီးခ်င္ပါ

Continue reading »

poem by ညီမင္းစံ (http://nyiminsan.com/blog/?p=389)

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
လူေတြ ေလွ်ာက္ရင္းသြားရင္း
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
ကားေတြ လမ္းမေပၚမွာ
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
စကားေတြ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြဆီက
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
စာေတြ ကဗ်ာေတြ ျငင္းခုန္ၾကရင္း
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

တစ္ေန႔တစ္ေန႔
ယဥ္ေက်းမႈေတြ ၿပိဳလို႔ကဲြလုိ႔
တိုးတိုက္မိၾကတယ္

ဒီေလာက္ ပြတ္ကာသီကာႏိုင္တဲ့
ေလာကႀကီးထဲ ဘယ္လိုျဖစ္လုိ႔
မင္းနဲ႔ငါက်မွ
မေတာ္တဆေလးေတာင္ ျပန္မဆံုရတာလဲကြယ္