ကိုရြာသားက တဂ္လို႔ ပန္းေတြအေၾကာင္း အေျပးအလႊားစဥ္းစားမိတယ္.. ငယ္ငယ္ကတည္းကပဲ ပန္းဆုိရင္ ေဒလီယာနဲ႔ ေမၿမိဳ႕ပန္းေတာင္ ခဲြျခားသိတာမဟုတ္ဘူး.. ႏွင္းဆီတို႔ ပိေတာက္ပန္းတို႔ စံပယ္ပန္းတို႔ဘာတို႔ေတာ့ သိတာေပါ့.. သစ္ပင္ေတြကို ခ်စ္တတ္ေပမယ့္ ပန္းကိုက်ေတာ့ စိတ္လည္း မဝင္စားဘဲ ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕ဆိုတဲ့ပန္းလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး.. ဒါေပမယ့္ ခု အသက္ေတာ္ေတာ္ေလးႀကီးလာမွ သေဘာက်မိသြားတဲ့ ပန္းေတာ့ရွိတယ္..
အယ္ရွားဆိုတဲ့ေကာင္ေလးအေၾကာင္းကို သိၾကမယ္နဲ႔တူတယ္ေနာ္.. နန္းညီရဲ႕အႁမႊာလို႔ကို ေျပာလို႔ရတဲ့ေကာင္ေလးေလ.. သူ ရန္ကုန္ေရာက္ကာစတုန္းက တစ္ရက္မွာေျပာတယ္.. စြယ္ေတာ္ပင္ေတြအေၾကာင္းပါ.. သူ သေဘာက်တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့.. ညီညီကလည္း ေထာက္ခံလိုက္တယ္.. ဟုတ္တယ္.. စြယ္ေတာ္ပင္ဟာ သေဘာက်ဖို႔ေကာင္းတယ္.. သူ႔ရဲ႕အဓိပၸါယ္အရေရာ.. သူ႔ပံုစံအရေရာ သူက ႏွစ္သက္စရာေတြခ်ည္းပဲ.. “ဗန္းေမာ္မွာဆို စြယ္ေတာ္ပင္ေတြ တန္းစီေပါက္ေနတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းရွိတယ္.. စြယ္ေတာ္ပင္ေတြဟာ အႀကီးႀကီးမွ အႀကီးႀကီးေတြခ်ည္းပဲ.. လွလိုက္တာတအားပဲ” လို႔ သူ႔ကိုေျပာျပေတာ့ အဲ့ဒိလမ္းကိုေလွ်ာက္ဖူးခ်င္စိတ္နဲ႔ လမ္းကေလးကို ပံုေဖာ္ေနလိုက္တာ သူ႔မ်က္လံုးေတြ တလက္လက္ေတာင္ ေတာက္လာတယ္..
စြယ္ေတာ္ပင္အေၾကာင္းေတြ သူနဲ႔ေျပာရင္းမွ စြယ္ေတာ္ပြင့္ကို သတိထားမိသြားတယ္.. တခ်ိဳ႕အပင္ေတြက အျဖဴေရာင္ပြင့္ၿပီး တခ်ိဳ႕အပင္ေတြက ခရမ္းေရာင္ေလးေတြပြင့္တတ္တယ္.. တခ်ိဳ႕အပြင့္လံုးဝမပြင့္တဲ့ စြယ္ေတာ္ပင္ေတြလည္း ရွိတာပဲ.. ဘာကြာတာလဲေတာ့မသိဘူး.. ဒါေပမယ့္လည္း ပြင့္ဖတ္ခၽြန္ခၽြန္ရွည္ရွည္ေလးေတြနဲ႔ စြယ္ေတာ္ပြင့္ေလးေတြဟာ လွတယ္လို႔ ခံစားရတာေတာ့အမွန္ပဲ.. အန႔ံလည္းမရွိပဲနဲ႔ ႐ုိး႐ိုးရွင္းရွင္းေလး.. စြယ္ေတာ္ကိုင္းက ရွည္ရွည္ေလးေကြးညြတ္ေနတဲ့ အေပၚမွာ သူက အလိုက္သင့္ေလး ပြင့္ေနတတ္တာ.. ႏွစ္လႊာေပါင္းမွ တစ္ရြက္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အသည္းပံုစြယ္ေတာ္ရြက္ေတြနဲ႔ လိုက္ဖက္ညီညီေလး..
“အပင္ကိုႀကိဳက္တာလည္း ႀကိဳက္ေပမယ့္ ငါကေတာ့ အပြင့္ေတြလည္း လွတယ္ထင္တာပဲဟ.. သူ႔အပြင့္ေလးေတြေၾကာင့္ သူ႔အပင္က ပိုလွေနတာလိုပဲ” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့.. အဲ့ေကာင္က မ်က္လံုးႀကီးျပဴးၿပီး ညီညီ့ကို ၾကည့္ပါေလေရာ.. “စြယ္ေတာ္ပင္က အပြင့္ဘယ္မွာ ပြင့္လို႔လဲ”တဲ့.. “အမ္”.. သူေျပာကာမွ နည္းနည္းေၾကာင္သြားတယ္.. ငါ့မ်က္စိထဲေျပးျမင္မိေနတာ စြယ္ေတာ္ပန္းေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား လို႔ေပါ့.. “စြယ္ေတာ္ပင္က အပြင့္မပြင့္ဘူးေလ မယ္ညီရ” တဲ့.. သူက ထပ္ေျပာေတာ့ ပိုၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတယ္.. ငါပဲ အမွတ္မွားတာလားေပါ့.. အစကတည္းက ကိုယ္ကလည္း ပန္းေတြဘာေတြ သိပ္ကၽြမ္းက်င္တာမဟုတ္ေတာ့.. သူေျပာတာကပဲ မွန္တယ္ဆိုၿပီး လက္ခံထားလိုက္တာ.. အဲ့ဒိအခ်ိန္တုန္းကလည္း ေက်ာင္းဝင္းထဲက စြယ္ေတာ္ပင္ေတြေရာ ျမင္ျမင္သမွ်အပင္ေတြေရာ အကုန္ ဘယ္စြယ္ေတာ္မွ ပန္းမပြင့္ေနၾကဘူးေလ..
အဲလိုနဲ႔ ေနာက္ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္သား တရုတ္စကားပင္ေတြ တန္းစီေနတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းကို ေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္.. လမ္းမွာ ပ်ံ႕က်ဲေနတဲ့ ပန္းပြင့္ေတြကို ေက်ာ္ခြသြားေနၾကရင္း သူက ရုတ္တရက္ “ေဟာ” ဆိုၿပီး ညီညီ့ေခါင္းကို တစ္ေနရာကိုဆဲြလွည့္လိုက္တယ္.. သူဆဲြလွည့္လိုက္တဲ့ဘက္ကို ၾကည့္ေတာ့လည္း အပင္ေတြပါပဲ.. အဲ့ဒါနဲ႔ သူ႔ျပန္ေမာ့ၾကည့္ေတာ့မွ သူက “စြယ္ေတာ္ပြင့္”တဲ့.. ေျပာလာတယ္.. အဲဒိေတာ့မွ ေသခ်ာျပန္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ.. စြယ္ေတာ္ပန္းေတြ ပြင့္ေနလိုက္တာ.. အပင္တိုင္းနီးပါးပဲ.. ခရမ္းေတြေရာ အျဖဴေတြေရာ.. လွလည္းလွလိုက္တာ.. “ေတြ႔လား ေတြ႔လား ငါမေျပာဘူးလား” ဆိုၿပီး ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ေပါ့.. သူကလည္း သေဘာတက် ၾကည့္ေနရင္း “စြယ္ေတာ္ပင္ အပြင့္ပြင့္တာ ငါတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသးဘူး” တဲ့..
အပင္တစ္ပင္က ပန္းပြင့္တာကို ၾကည့္ရင္း တစ္ခါမွ အဲဒီေလာက္မေပ်ာ္ခဲ့ဖူးဘူးေလ.. ခုဆိုရင္ တျခားအပင္ေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္ စြယ္ေတာ္ပင္က ပန္းေတြပြင့္လာတာျမင္တိုင္း သိပ္ေပ်ာ္မိတယ္.. ပန္းပြင့္ျဖဴျဖဴေလးေတြက အယ္ရွားရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို သတိရေစၿပီး ခရမ္းေရာင္အပြင့္ေတြျမင္ရင္ေတာ့ သူ႔အသံကို ၾကားေယာင္လာတယ္.. ညီညီ့အစ္ကိုလည္းဟုတ္ ညီညီသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးလည္းဟုတ္တဲ့ အယ္ရွား.. သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ စြယ္ေတာ္ပင္.. သူ သေဘာက်တဲ့ စြယ္ေတာ္ပန္းေတြ.. ညီညီလည္း အဲ့ဒီကတည္းကစၿပီး စြယ္ေတာ္ပန္းကို ခ်စ္တတ္သြားတာပဲ..
ေအာ္- ၿပီးေတာ့.. တစ္ခါတုန္းက အဲ့ဒိေကာင္ သူ႔အခန္းနံရံမွာ စြယ္ေတာ္ရြက္ေတြကပ္ၿပီး Decoration လုပ္ဖူးေသးတယ္.. အိမ္က အေပၚထပ္က ေရယိုလို႔ နံရံမွာ ေရစိုကြက္ႀကီးျဖစ္ေနတာေပါ့.. အဲ့ဒါကို သူက ေက်ာင္းထဲက စြယ္ေတာ္ပင္ေတြကေန အရြယ္စံုေအာင္ အရြက္ေတြ ခူးခူးလာၿပီး အဲ့ဒိေရကြက္ေနရာမွာ ဟိုနားဒီနား သူလွတယ္ထင္သလိုေတြကပ္.. ေဆးေတြနဲ႔ အကိုင္းပံုစံေတြ ျခယ္ၿပီးေတာ့ Installation ေခၚမလား.. အ႐ူးထတယ္ေခၚမလား.. လုပ္တာေပါ့.. အဲ့ဒိတုန္းက “ဘယ္လိုလဲ မယ္ညီ.. မိုက္လား.. ငါ့စြယ္ေတာ္ပင္နံရံ”လို႔ ေမးေတာ့.. ေခါင္းကို ဘယ္ဘက္ေစာင္းၾကည့္လုိက္ ညာဘက္ေစာင္းၾကည့္လိုက္.. မ်က္ေမွာင္ကုပ္ၾကည့္လိုက္.. အနားတိုးၾကည့္လိုက္.. အေဝးကၾကည့္လိုက္နဲ႔ လုပ္ၿပီး စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းကလည္း မွတ္ခ်က္မခ်ရဲေတာ့ မၾကားတၾကားေလး “Look so creepy” လို႔ ေျပာလိုက္တာ.. ၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားသြားၿပီး စိတ္ဆိုးသြားဖူးေသးတယ္.. ဟီးဟီးဟီး
လက္ဆယ္ေခ်ာင္းရွိတာကို တစ္ေခ်ာင္းတစ္ေရာင္ႏႈန္းနဲ႔ ဆယ္ေရာင္ဆိုးတတ္တဲ့ က်မအတြက္ မရွိမျဖစ္ေသာ ခ်စ္ရေသာ အေရာင္မ်ားပါ..
အဲဒါနဲ႔ စကားမစပ္ တျခားလူေတြရဲ႕ ခ်စ္ရတဲ့ အေရာင္ေတြကိုလည္း သိခ်င္လာလုိ႔ေလ.. tag လိုက္ပါတယ္ေနာ္.. ဘာေတြရဲ႕ အေရာင္ေတြကို သူတို႔ခ်စ္ၾကသလဲ ၾကည့္ၾကမယ္..
ကံထူးသူမ်ားကေတာ့
၁) မေနာ္ (အေရာင္ေတြအေၾကာင္းေရးေနၾကမို႔)
၂) ေမာင္ဘ (ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ေသာ္လည္း သိခ်င္မိပါတယ္)
၃) အန္ဒီေကာင္ (အေရာင္ေတြကို ဘယ္လိုမ်ားခဲြျခားခ်စ္သလဲ I wonder)
၄) ကိုရြာသား (လုပ္ပါ လုပ္ပါ.. ေျပာျပပါဦး)
၅) တီKom (အရမ္းစိတ္ဝင္စားေနတယ္)
၆) ကိုေလာရွည္ (ဓာတ္ပံုသမား အိုင္ဒီယာဆန္းဆန္းေတြ ထြက္လာမယ္ထင္ရဲ႕)
ခုတေလာ
ေတြးေနမိတာက
(၁) ေပါက္တတ္ကရ ေပါတိေပါခ်ာေတြ
(အၿမဲတည္တံ့ေနေလ့ရွိသူတစ္ေယာက္က ခုတေလာ ေပါ့ပါးေနလို႔ )
(၂) ေၾကးအိုးခ်ည္းပဲ ညတိုင္းေသာက္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲ
(စပြန္ဆာေတာ့ရွိမွျဖစ္မယ္)
(၃) ႏိုင္ဂံဂ်ား ခဏအလည္သြားရရင္ေကာင္းမွာ
(အလည္သက္သက္)
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက
မနာလိုတတ္လြန္းတာန႔ဲ အတၱႀကီးတာမေကာင္းဘူး မယ္ညီရဲ႕
က်န္းမာေရး
ေဒါင္ေဒါင္ျမည္လို႔ ဖလန္းဖလန္းထဆဲ
ဖတ္ၿဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြက
ျမင့္သန္း (သူေရး၍ သူႀကိဳက္ေသာ).. “ေရႊ” ဝတၱဳတိုေတြ..
ေရာက္ေနၿဖစ္တာက
အိပ္ရာထဲ..
ေရးၿဖစ္ေနတာက
အတင္းအဖ်င္းေတြ.. (ေရးလက္စ လံုးခ်င္းေတာ့ ျပန္စေရးေနျပန္ၿပီ)
နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက
အယ္ေနာင္းသီခ်င္းမ်ား (ထံုးစံအတိုင္း)
ရြတ္ေနမိတဲ့ကဗ်ာက
“တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဖြာထြက္ေနတဲ့ စိတ္အမွ်င္နဲ႔ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာထိုင္ သဲေတြကို ဘယ္လိုႀကိဳးက်စ္ရမလဲ မစဥ္းစားနဲ႔”
(မင္းခ်မ္းမြန္၏ ခုိႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ေသာင္ျပင္)
ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက
လူအ တစ္ေယာက္
စားၿဖစ္ေနတတ္တာက
အေမခ်က္ေသာ ထမင္း ဟင္းမ်ား
သနားေနမိတာက
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ (မေကာင္းပါဘူးဆိုေနမွ)
လြမ္းေနမိတာက
အယ္ရွား
ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
အေၾကြးေတြ (စာေႂကြး ပံုေႂကြး စကားေႂကြး အစားအေသာက္ေႂကြး ဘာေႂကြးညာေႂကြးမ်ား)
ခါးသက္ေနမိတာက
အရည္မရအဖတ္မရ ကိစၥေတြ
တမ္းတေနမိတာက
ၾကယ္စံုေကာင္းကင္
ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
“တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး ေရႊ႕တတ္တာ ေတာ္တယ္ကြာ”
ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက
ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ (အလကားပါ ဘာမွလည္း အဆန္းတက်ယ္မရွိပဲ ေနရာတကာ တြင္က်ယ္ခ်င္ေနတဲ့ေကာင္)
ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လည္
ဆႏၵရွိေနတဲ့ကိစၥ
ခရီးသြားဖို႔
(ဦးတည္ခ်က္ ပန္းတိုင္ အခ်ိန္ ေငြ ကန္႔သတ္မႈမဲ့ေသာ)
မုန္းတီးေနမိတာက
ျပႆနာရွာလြန္းသူ
ခ်စ္ေနတာက
Adobe Illustrator Cs3
စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
connection
စြဲလန္းေနမိတာက
ၾကယ္ေတြ
လိုအပ္ေနတာက
ခြန္အားမ်ား
ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု
“ဆုေတာင္းတိုင္းျပည့္ပါေစ”
ထပ္ၿပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက
ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္ ပ်င္းတယ္
ဝန္ခံခ်င္တာက
မေနာ္ တဂ္တုန္းက မူေနေပမယ့္ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ခ်ေရးျဖစ္တယ္ (ခုတေလာ)လို႔ ဆိုတာကိုး… ၾကာမွေရးရင္ ေခါင္းစဥ္မကိုက္ညီမွာစိုးလို႔ း)
ဒီလူေတြကို ဆက္ tag မယ္
မတု (http://tututha.blogspot.com/),
Littlebrook (http://revolution-littlebrook.blogspot.com/),
ဂ်ဲဂ်ယ္ (http://phoejel.mmgenius.com/),
ဗီလိန္ (http://www.villain-lay.com/),
ဟိုလိုလိုဒီလိုလုိ (http://hololodilolo.wordpress.com/),
ေတေလ (http://www.mgtaylay.co.cc)
ကိုကိုက တဂ္ထားတယ္ေျပာတယ္.. သူေျပာပံုေလသံက သိပ္မသကၤာစရာေကာင္းေနတာနဲ႔ ကမန္းကတမ္းသူ႔ ပြမ္တိုးပီးယားကို သြားဖတ္ၾကည့္ေတာ့.. ..
အမေလး.. ဗုေဒၶါျမတ္စြာ ! Jesus အလႅာ ကယ္ပါ.. ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရည္းစားေတြအေၾကာင္းတဲ့.. အမေလးေနာ္.. အသည္းယားလိုက္တာ.. ဘယ့္ႏွယ့္ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းရမယ့္ tag ႀကီးပဲ.. ဒါမ်ိဳး အစ္ကိုက ညီမကို tag စရာလား .. ဟမ္.. သူကေတာ့ ေရးထားလိုက္တာ အက်အန.. ရည္းစား ၄ ေယာက္ကိုတန္းစီၿပီးေတာ့.. ညီညီ့အလွည့္က်ေတာ့ ဒုကၡလွလွေရာက္တာေပါ့.. ဘာလို႔ဆို ေသခ်ာသတ္မွတ္မယ္ဆို တစ္ေယာက္မွမရွိခဲ့ဘူး.. ေသခ်ာမသတ္မွတ္ဘူးဆိုရင္က်ေတာ့ အမ်ားႀကီး.. ကဲ- ဘယ္လိုေရးရမတံုး.. အင္း စိတ္ကူးေပါက္သလိုေတြေရးလိုက္မယ္ကြာ.. အဆင္ေျပသလိုဖတ္လိုက္ၾက.. ေနာ့..
ငယ္ငယ္က (ငယ္ငယ္ကဆိုတာ သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းထိကိုဆိုလိုတာ).. လသာ၂ မွာေက်ာင္းတက္တယ္ေလ.. ေယာက္်ားေလးမရွိေသာေက်ာင္းဆိုေတာ့ မိန္းကေလး အခ်င္းခ်င္းေတြ အခ်စ္ေတာ္ထားတာ စတိုင္လ္တစ္ခု.. အဲဒိေတာ့ မယ္ညီတို႔ကလည္း ဘာမို႔တုန္း.. လသာ၂ မွာ ညီညီဆိုရင္ နာမည္ႀကီး.. (မၾကာခဏ ေကာ္ရစ္တာမွာ ဒူးေထာက္ေနရတာ ျမင္ျမင္ေနလို႔).. အဟိ.. ဆိုးတာေပတာေတတာကလည္း အလြန္ပဲ ဆုိေတာ့.. ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး.. မိန္းကေလးေတြက ေယာက္်ားလ်ာ ဆိုးဆိုးေလးေတြဆို သေဘာက်ၾကတယ္.. ဒီေတာ့ အခ်စ္ေတာ္ေတြ ပြထေနေအာင္ရခဲ့တာေပါ့.. ၅ တန္းကေနစထားတာ.. ၁၀ တန္းထိ.. ဘယ္သူေတြမွန္းေတာင္ မမွတ္မိဘူး.. တစ္ေယာက္ကိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္မိတယ္.. ဇင္ခိုင္ခ်ိဳေသာ္လို႔ေခၚတယ္.. ညီညီ့ထက္ ၂ တန္းႀကီးတယ္.. ၆ တန္းစာေမးပဲြေျဖတဲ့အခ်ိန္မွာ လိုက္တာ.. ၇ တန္းမွာ စတဲြတယ္.. သူက အဲ့ဒိအခ်ိန္မွာ ၉ တန္းေပါ့.. ဆံပင္ရွည္ရွည္ အသားျဖဴျဖဴ ခႏၶာကိုယ္က သြယ္သြယ္ေလး.. ေတာ္ေတာ္ေလးလွတယ္.. သူ႔ကို “မ” လို႔ေခၚတယ္.. သူက “ညီ”တဲ့.. (အဟိဟိ ေျပာရင္းေတာင္ ျပန္သတိရလာတယ္.. ေအာ္- ဒုတ္ခ)..
သူ႔ပါးေလးက အေတာ္ေလးကိုျဖဴေဖြးၿပီး ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းေလးနဲ႔ .. ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းေလးေတြကိုေတာင္ျမင္ရတယ္.. မ်က္ႏွာကေမြးညင္းႏုႏုေလးေတြက ေနေရာင္ေအာက္မွာဆို တလက္လက္နဲ႔.. သူ႔ပါးေလးကို လက္ညိွဳးေလးနဲ႔ ထိၿပီးကစားရတာ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္.. သူေခါင္းေလွ်ာ္လာတဲ့ရက္ေတြဆို ဆံပင္ကိုနမ္းရတာ.. အမေလး သူနဲ႔စတဲြကတည္းက တျခားဘယ္ေကာင္မေလးကိုမွ အေရးမထားေတာ့တဲ့ထိ သူ႔ကိုခ်စ္ခဲ့တာေပါ့.. ေက်ာင္းရဲ႕အလည္ေခါင္ကြင္းထဲမွာ (ကြင္းထဲမွာေရာ ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚက ၾကည့္ေနတဲ့လူေတြေရာအမ်ားႀကီးရွိတဲ့ေနရာ) အဲ့ေနရာမွာ ပါးရိုက္တာလည္း ခံရဖူးတယ္.. အမွတ္တရေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ.. သူ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့အထိ တဲြတုန္းပဲ.. ညီညီ ၉ တန္းေျဖအၿပီးမွာေတာ့ သူ ထိုင္ဝမ္ကိုထြက္သြားတယ္.. အဲ့ကတည္းက မေတြ႔ေတာ့တာပဲ..
၁၀ တန္းမွာေရာ ၉ တန္းပါ ေယာက္်ားေလးေဘာ္ဒါေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ ေယာက္်ားေလးေတြကို ေဘာ္ဒါေတြအေနနဲ႔ကလဲြလုိ႔ သိပ္စိတ္မဝင္စားခဲ့ဘူး.. ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္ေတြ.. ကဲေဖာ္ကဲဖက္ေတြ.. ဒီေလာက္ပဲ.. တကၠသိုလ္စတက္ေတာ့ အရင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကို ေပါင္းသလိုပဲ အခုေကာင္ေလးေတြကိုလည္း ေပါင္းမိတယ္.. ခက္တာက ေက်ာင္းတက္ေတာ့ အရင္လို ဆံပင္တိုတုိမဟုတ္ေတာ့ဘူး.. က်ဴရွင္တက္သလို ေဘာင္းဘီနဲ႔လည္းမဟုတ္.. ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ တအားခင္ခင္မင္မင္ေနမိတာ (ကိုယ္ကေတာ့ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္) အမ်ားအျမင္က်ေတာ့ တမ်ိဳးျဖစ္တယ္နဲ႔တူပါတယ္.. ကိုယ္က ခင္ခင္မင္မင္ေပါင္းမိတဲ့ ေကာင္ေလးေတြက ကိုယ့္ကိုႀကိဳက္လွပါခ်ည္ရဲ႕ျဖစ္ကုန္တယ္.. ပထမႏွစ္အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ကို အဲဒိပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ဆံုးရံႈးခဲ့ရတယ္.. သူတို႔က ႀကိဳက္တယ္ေျပာ.. ကိုယ္က မႀကိဳက္ဘူးျငင္း.. ျငင္းၿပီးရင္ ညီညီကေတာ့ အရင္လိုသူငယ္ခ်င္းလို သေဘာထား ေပမယ့္ သူတို႔ကေရွာင္ကုန္တယ္.. ကဲ- ၿပီးေရာ.. ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ မတဲြဘူးကြာ.. မိန္းကေလးပဲတဲြမယ္..
ဒါေပမယ့္လည္း ႀကိဳက္မယ့္သူကႀကိဳက္တာပဲ.. အဲ့တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ သေဘာက်တာနဲ႔ ျပန္ႀကိဳက္လိုက္တယ္.. သူက စတုတၳႏွစ္ပန္းခ်ီက.. ညီညီ့ထက္ ၃ တန္းႀကီးတာေပါ့.. သူက ဂစ္တာတီးတာ သိပ္ေတာ္တာပဲ.. အသံလည္းေကာင္းတယ္.. ေဘာလံုးကန္တာလည္း ေတာ္တယ္.. အသားျဖဴျဖဴေလးနဲ႔.. သူ႔ဆီမွာ အခ်စ္ဆံုးက ႏႈတ္ခမ္းေဘးနားက မွဲ႔ေလးနဲ႔ သူ႔ေျခညိႈးေလးပဲ.. ဘယ္လိုသေဘာက်မိမွန္းမသိဘူး.. သူ႔ေျခေခ်ာင္းေလးေတြက သိပ္လွတယ္.. အထူးသျဖင့္ ေျခညိွဳးေလးေပါ့.. ေျဖာင့္ေျဖာင့္ရွည္ရွည္ေလး.. ၿပီးေတာ့ ျဖဴျဖဴေလး.. ေအာလ္ကတီၱပါဖိနပ္ေလးနဲ႔ ကခ်င္ပုဆိုးအကြက္စိပ္စိပ္ေလးနဲ႔ ဝတ္လာတဲ့ ေန႔ေတြဆို မယ္ညီတို႔ အရူးအမူးေပါ့.. သူနဲ႔ ၄ ႏွစ္ေလာက္ႀကိဳက္ခ့ဲတယ္.. ေနာက္ေတာ့ အိမ္က သေဘာမက်လို႔ရယ္.. တျခားမတိုက္ဆိုင္မႈေတြသိပ္မ်ားလြန္းလို႔ရယ္ ျပတ္သြားေရာ.. အယ္.. ကဗ်ာသိပ္မဆန္ဘူးျဖစ္သြားတယ္.. လမ္းခဲြခဲ့တယ္ထားပါေတာ့..
အဲ့ဒိလူနဲ႔ သေဘာေတြမတိုက္ဆိုင္ဘူးဆိုတာက ဒီလို ဒီလို.. ညီညီက လူတစ္ေယာက္ထဲကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲသိပ္မခ်စ္တတ္ဘူး.. ေျပာရရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကလဲြၿပီး တျခားလူကိုေရာ ခ်စ္တတ္ရဲ႕လားမသိဘူး.. ညီညီသေဘာက်တဲ့လူေတြသိပ္မ်ားတယ္.. ဘာစိတ္မွမပါဘဲ အျဖဴထည္သက္သက္ သေဘာက်ေနတာမ်ိဳးပါ.. အဲဒါေတြကို ဒီတိုင္း စိတ္ထဲမွာလည္း မထားဘူး.. သူ႔ကိုေျပာေျပာျပေနတတ္တယ္.. သူက သည္းမခံႏိုင္ဘူး.. ညီညီအဲလိုေတြ စိတ္မ်ားတာကိုလည္း သေဘာမက်ဘူး.. ေယာက္်ားမယူခ်င္ဘူးဆိုတာကိုလည္း သူမႀကိဳက္ဘူး.. ကေလးမခ်စ္တတ္တာကိုလည္း သူလက္မခံဘူး.. အဲဒါေတြေၾကာင့္ သူနဲ႔ျပတ္သြားၿပီး ေနာက္ထပ္လည္း ရည္းစားမထားျဖစ္ေတာ့ဘူး.. တဲြတဲ့ေကာင္ေလးေတြေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ.. သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္တာေတြေရာ.. သူတို႔ေတြကို ခ်စ္တယ္.. သူတို႔ကလည္း ခ်စ္တယ္.. ဒါေပမယ့္ ရည္းစားေတြေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးေလ.. သူတို႔က ညီညီ့ကို မိန္းမလို႔ေတာင္ သိပ္ျမင္တာမဟုတ္ဘူး.. ဘာမဆို ေျပာဆိုေနၾကတာပဲ.. ရွက္တာေတြ ရြံ႕တာေတြ ရင္ခုန္တာေတြ.. ဘာညာေတြမရွိပါဘူး..
တကၠသိုလ္စတက္ကတည္းက ခုထိ ေဘးမွာရွိေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္.. သူက ညီညီ့စိတ္ေတြကို အားလံုးသိတယ္.. အေျပာင္းအလဲမ်ားတာ ျမန္တာကိုလည္းလက္ခံတယ္.. အရမ္းလည္းသည္းခံတယ္.. ညီညီ့ကိုလည္း အေတာ္ေလးခ်စ္တယ္.. အင္း – ညီညီကလည္း ခ်စ္ပါတယ္ေလ.. အဲဒါ ရည္းစားလားဆိုရင္.. ဟုတ္လား.. မသိဘူး.. ရည္းစားေတြလိုလည္း မေနထိုင္ပါဘူး.. မျပဳမူပါဘူး.. သူရွိေနေပမယ့္ တျခားေကာင္ေလးေတြကိုလည္း သေဘာက်တုန္းပဲ.. အရူးအမူးေတြစဲြလန္းေနတုန္းပဲ.. အဲဒိလူေတြကိုလည္း သူအကုန္သိေန တာပဲ.. သိမွာေပါ့ အကုန္ေျပာျပေနတာကိုး.. ဆုိေတာ့ ဘာလဲ.. မသိဘူး.. ထားခဲ့ဖူးတဲ့ ရည္းစားေတြအေၾကာင္း tag တာ.. ရည္းစားမထားျခင္းနဲ႔ မထားျခင္းအေၾကာင္းရင္းေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ.. သိေတာ့ဘူး.. ဆင္ေျပသလိုသာ မန႔္ခဲ့ၾကေပေတာ့..
(ေရးရတာ အေတာ္ေလးေခါင္းစားသြားလို႔ မေက်မနပ္နဲ႔ တျခားလူေတြကို ဆက္ဒုကၡေပးလိုက္ဦးမယ္.. လာေလေရာ့.. မေမရာနဲ႔ ကိုမင္းစံ)
ခ်စ္ေသာ ဦးေနာ္တီငယ္နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ကိုကိုက tag တယ္.. ေရးခဲ့သမွ်ေတြထဲမွာ အႀကိဳက္ဆံုးပို႔စ္တဲ့.. အေတာ္ေလးေခါင္းစားသြားခဲ့ပါတယ္.. ေရးၿပီးရင္ ေရးၿပီးသမွ် အကုန္ႀကိဳက္တာပဲ.. အႀကိဳက္ဆံုးဆုိတာကို ျပန္ေရြးထုတ္ဖို႔ အေတာ္ခက္ေနခဲ့တာ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ပဲ တစ္ပုဒ္ေရြးထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္.. “လြမ္းေနတုန္းအိပ္မက္”ဆိုတဲ့တစ္ခုပါ.. ေခါင္းစဥ္က သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကို ျပန္ယူထားတာမို႔ သိပ္ေတာ့စိတ္တိုင္းက်မျဖစ္ဘူး.. ေခါင္းစဥ္ကို စိတ္တိုင္းမက်မိတာကလည္း ဒီတစ္ပုဒ္ပဲရွိေနတာမို႔ ထူးျခားတယ္ပဲထားလိုက္မယ္ေနာ္..
အဲဒိပို႔စ္ကိုစေရးဖို႔ အာရံုရတာက အလုပ္ကိုသြားေနတုန္း ဘတ္စ္ကားေပၚမွာပါ.. ၄၅ မိနစ္ေလာက္ကားစီးရတဲ့အခ်ိန္ေတြဆို အရမ္းကိုပ်င္းစရာေကာင္းတာေလ.. အဲလိုနဲ႔ပဲ အၾကည္ဓာတ္ေလးေတြစုစုၿပီး ေခါင္းထဲမွာစာေတြေရးတဲ့အက်င့္ကို လုပ္ထားခဲ့တာ.. အဲဒိေန႔ကေတြးမိတာက.. မနက္ခင္းေတြဆို ထလာတယ္ .. အလုပ္သြားတယ္.. ျပန္လာတယ္.. အဲဒီလို ပံုမွန္လည္ေနတဲ့ေန႔စဥ္ဘဝေလးတစ္ခုကို ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိသြားတယ္.. ျဖစ္ေနတာေတြကို ပုံမွန္ႀကီးခ်ျပေနရင္လည္း စိတ္ဝင္စားဖို႔မေကာင္းေတာ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုေကာက္ဆင္လိုက္တယ္..
“မနက္ခင္းတိုင္းလိုလိုပင္ ေနေရာင္ျခည္ႏုႏုေထြးေထြးမ်ား ကၽြန္မအိပ္ရာေပၚသို႔က်ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ပါးကို ခပ္ဖြဖြနမ္းကာ ႏိႈးတတ္သည့္ ရွင့္အနမ္းမ်ားကို တမ္းတမက္ေမာစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္မအိပ္ရာမွ ႏိုးလာေလ့ရွိပါသည္..” ဆိုတာနဲ႔ စထားပါတယ္..
စာေတြကိုအေၾကာင္းအရာအစံုပါေအာင္ ရွည္ရွည္ေတြေရးတယ္.. စကားဆက္ေတြမနည္းစဥ္းစားၿပီးလွေအာင္ ခ်ိတ္ထားရတယ္.. စာထဲကမိန္းမက အလြမ္းနဲ႔ေလာင္ၿမိဳက္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အလြမ္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတယ္ဆိုတာမ်ိဳးကိုေပၚေစတဲ့ အထူးျပဳပုဒ္ေတြထည့္ခ်င္တယ္.. ဥပမာ ေနေရာင္ျခည္ႏုႏုေထြးေထြး.. မပူျပင္းဘူး.. ေႏြးေထြးတယ္ ႏုငယ္တယ္.. ပါးကိုခပ္ဖြဖြနမ္းၿပီး ႏိႈးတတ္တဲ့အက်င့္.. ျမတ္ႏိုးတာေတြ ၾကင္နာယုယတာေတြရဲ႕ သေဘာလို႔ ယူဆမိတာပဲ..
“တိုက္ေပၚမွဆင္းၿပီး ကားမွတ္တုိင္သို႔လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္ ကၽြန္မလက္မ်ားကို မထိတထိ လာလာတိုက္တတ္သည့္ ရွင့္လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားမရွိေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ တစ္ခုခုလိုေနသလို အၿမဲခံစားရပါသည္.. လက္ကို ဆုပ္ကိုင္တြဲလိုက္သည္လည္းမဟုတ္.. ခ်ိတ္လိုက္တာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ပဲ လက္လဲႊရင္း မသိမသာလာလာထိတတ္သည့္ ရွင့္ကို ဟိုတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မရယ္ခ်င္ခဲ့ဖူးပါသည္..”
သူ႔ကိုၾကင္နာယုယတာေတြကို သူအရင္က တန္ဖိုးမထားခဲ့ဖူးဆိုတာကိုလည္း ေျပာခ်င္ေသးေတာ့ အဲဒီလိုေလးေတြထည့္ၾကည့္လိုက္တာပါ.. (ေပၚလြင္လားေတာ့ မသိေပါင္).. လက္ေခ်ာင္းေတြကို အဲလိုလာလာထိတတ္တဲ့အက်င့္ေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္ေလ..
“လေရာင္ကို မုန္းေသာ ကၽြန္မႏွင့္ တရားလြန္သာတတ္ေသာ လတို႔ၾကား ဖ်န္ေျဖစကားဆိုေပးမယ့္ ရွင္မရွိေတာ့ အရင္လို ၀ရံတာမွာလည္း ဂစ္တာမတီးခ်င္..”
အဲဒိတစ္ပုိဒ္လံုးကေတာ့ သူ႔ဘဝရဲ႕ေန႔စဥ္လုပ္ငန္းေတြမွာ.. အေသးအဖဲြေလးေတြကအစ အဲဒိေယာက္်ားက ပါဝင္ပတ္သတ္ေနတယ္.. ဘာျဖစ္ျဖစ္ မလြတ္ဘူး.. ဘာပဲလုပ္လုပ္ အဲဒိေယာက္်ားရဲ႕အရိပ္ေတြရွိေနတယ္ဆိုတာေလးကို ေရးထားတာ.. ဖုန္းေျပာတဲ့စာပိုဒ္ေတြမွာလည္း သူတို႔ ၂ ေယာက္ေဝးေနၾကတယ္.. ဘာေၾကာင့္လို႔မေျပာထားေပမယ့္ ေဝးေနတယ္ေပါ့.. မဆံုႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုနဲ႔ ကြဲကြာေနေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခ်စ္တုန္းသတိရတုန္း.. အဲလိုေလးေတြေပါ့ေလ.. စိတ္ကူးထဲမိရာေလးေတြေရးထားတာပါ..
ေနာက္ဆံုးအပိတ္ကိုေတာ့.. “ေနာက္ေန႔မနက္၏ ေနေရာင္ျခည္ႏုႏုေထြးေထြးမ်ား ကၽြန္မအိပ္ရာေပၚသို႔က်ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ပါးကို ခပ္ဖြဖြနမ္းကာ ႏိုးတတ္သည့္ ရွင့္အနမ္းမ်ားကို တမ္းတမက္ေမာစိတ္ျဖင့္ ကၽြန္မအိပ္ရာမွ ႏိုးထလာပါမည္..” လို႔ သိမ္းထားလိုက္တယ္.. သူေန႔တုိင္း ဒီလိုပဲ သံသရာလည္ေနတယ္.. အလြမ္းေတြက လည္ေနတယ္.. မနက္ကစၿပီးသူ သတိရလာတယ္.. ေနာက္ညအိပ္သြားတယ္.. ေနာက္ေန႔မွာလည္း ဒီေန႔လိုပဲ သတိတရႏိုးလာမွာပဲ.. အဲလို အဲလို..
မဖတ္ရေသးသူမ်ား ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေပးပါလား.. ေရးထားတာက အခုေျပာထားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြမွ ေပၚလြင္ရဲ႕လားမသိ..
စိတ္ထဲမွာအေတာ္ေလးခံစားၿပီးေရးထားတာမို႔ အႀကိဳက္ဆံုးအျဖစ္ ျပန္ေရြးထုတ္ျပမိေပမယ့္ ခုထိေတာ့ ပိုၿပီးသင့္ေလ်ာ္တဲ့ လွပတဲ့ ေခါင္းစဥ္တစ္ခု စဥ္းစားေနတုန္းပဲ..
ဝါသနာတဲ့.. hobby ေပါ့ေနာ္.. hobby ကိုေမးတာလား hobbies ေတြေမးတာလားေတာ့ သိပ္ မရွင္းမိဘူးရွင့္.. ဒါေပမယ့္ အေျခခံအက်ဆံုးတစ္ခုကိုပဲ ေရးလိုက္ပါ့မယ္.. သိုင္းေလာကရဲ႕ ဘေလာ့ေဒ၀ီပိုင္ရွင္ ကိုသက္ပူသိုင္ ေက်နပ္ပါေလေတာ့.. ဆက္ၿပီးေက်နပ္ရန္ အလွည့္က်သူမ်ားကေတာ့ စာမ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ အိဖူး.. ေတြးမိသမွ်ေတြေရးတဲ့ မေမရာ.. ရင္ကဲြငွက္ၿပီးဆက္မေရးဘဲ အပ်င္းထူေနတဲ့ ကိုမိုးေသာက္တုိ႔ ျဖစ္ပါေၾကာင္း..
ညီညီ၏ ေမြးရာပါ ႀကီးစြာေသာ ဝါသနာကား ေပြလီျခင္းျဖစ္သည္.. ေပြလီလြန္းအားႀကီးလို႔ ငယ္မည္ မယ္ေပြလီတြင္၏.. ငယ္စဥ္ အသက္ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ ၆ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စကၠဴေခါင္းအံုးလုပ္အိပ္မည္ အႀကံျဖင့္ သတင္းစာမ်ား စာေရးစကၠဴအေဟာင္းမ်ားကို တစ္ရြက္စီလိပ္.. အမွ်င္အမွ်င္ေလးေတြရေအာင္ ကပ္ေက်းျဖင့္ညွပ္.. စကၠဴပံုးတစ္ခုထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားဖူး၏.. ေနာက္ စကၠဴပံုးျပည့္လုေသာ္ အေမ့ဆီမွ ေခါင္းအံုးစြပ္တစ္ခုကို ေတာင္းကာ ထိုစကၠဴမွ်င္မ်ားကို သိပ္ျပန္သည္.. ေနာက္ေတာ့ အိပ္ေလ၏.. တစ္ညသာ အိပ္ရေသးသည္ ေခါင္းအံုးေလးမွာ ျပားခ်ပ္သြားျပန္ေသာ္ ေနာက္ေန႔တစ္ေန႔လံုး စကၠဴထိုင္ညွပ္ျပန္ေလသည္.. အေမက တားျမစ္ပိတ္ပင္ကာ ကပ္ေက်းႏွင့္ စကၠဴမွ်င္ထည့္ေသာ ပံုးကို သိမ္းလိုက္၍သာ ထိုုကိစၥ နိဌိတံသြားျခင္းျဖစ္သည္.. မဟုတ္လွ်င္ ဘယ္ႏွစ္ညဆက္တိုက္ စကၠဴေခါင္းအံုးျပားခ်ပ္ခ်ပ္ျဖင့္ အိပ္ရဦးမည္မသိ.. ေအာ္ မာတာမိခင္- အေမွ်ာ္ျမင္ႀကီးေလစြ..
အသက္ထုိထက္ပိုႀကီးလတ္ေသာ္ ဆိုဒ္စံုပါေသာ ဝက္အူလွည့္တစ္ကတ္ကို ကိုယ္ပိုင္ထား၏.. ဘာေလးဝယ္ေပး ဝယ္ေပး ဝက္အူပါေနလွ်င္ လွည့္ဖြင့္လိုက္ရမွ ေက်နပ္သည္… စားပဲြတင္နာရီ.. သံပတ္ကား.. ခၽြန္စက္.. အရုပ္မ်ိဳးစံု.. လာထား.. ျဖဳတ္ၾကည့္သည္.. ၿပီး ျပန္တပ္သည္.. ေအာင္ျမင္သြားေသာ္ “ငါကြ”ဟု လက္မေထာင္၏.. ျပန္တပ္၍ အခ်ိဳးမက်ေတာ့လွ်င္ “ကိုႀကီးလုပ္ဦး”ဟု အစ္ကိုကို အပူကပ္၏.. ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ မရလွ်င္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္တစ္လံုးထဲ စုထည့္ထားလိုက္သည္.. မပစ္လည္း မပစ္.. ေနာက္လိုတာရွိရင္ ဒီအစိတ္အပိုင္းေတြထဲက ျပန္သံုးလို႔ရတာေပါ့လို႔ အၿမဲေတြး၏.. သို႔ေသာ္ ေနာက္တစ္ခါလိုလွ်င္ ထိုအထုပ္ကို သတိမရ.. ေနာက္တစ္ခါလည္း သတိမရ.. ဘယ္ေတာ့မွလည္း သတိမရ.. အေမက တိတ္တိတ္ယူပစ္လိုက္လည္း သိသည္မဟုတ္ေခ်.. ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအရြယ္က နာမည္သစ္တစ္ခုတိုးျပန္ၿပီး ခုထိလည္း ထုိအမည္တြင္က်ယ္ေနတံုးျဖစ္သည္.. “ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္”တဲ့..
အသက္ ၁၄ ႏွစ္ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္မွာ အေဖ့ဆီက အေခြတစ္ခုကိုၾကည့္မိသည္.. ဂ်က္ဆန္ေပါ့ေလာ့ပန္းခ်ီဆဲြေနပံုကို ရိုက္ထားသည့္ documentary ကားတိုေလး.. ၾကည့္ၿပီးေသာ္ အားက်ျပန္၏.. လက္ေခ်ာင္းပန္းခ်ီဆဲြမယ္ဆိုၿပီး ေပြလီျပန္သည္.. အေတာ္ေလး အလုပ္လည္းရႈပ္ တစ္အိမ္လံုးရွိ ၾကမ္းျပင္ဖေယာင္းပုဆိုးမ်ားလည္း ညစ္ပတ္.. ေငြေၾကးကုန္က်မႈလည္း အေတာ္ေလးမ်ားသြားသည္.. အေမက စိတ္ညစ္ေသာ္လည္း ပန္းခ်ီဆဲြသည့္ကိစၥမို႔လို႔နဲ႔တူသည္.. တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္မတားျမစ္ေခ်.. သို႔ေသာ္ အဲ့ကိစၥက ၾကာရွည္မခံ.. တစ္ခါတစ္ခါဆဲြဖို႔အေရး လုပ္ရကိုင္ရ ျပင္ရဆင္ရတာၾကာေတာ့ စိတ္မရွည္လွသည္ႏွင့္ ဆက္မဆဲြေတာ့.. အရင္ကလုိပဲ ရိုးရိုးတန္းတန္းပဲ ျပန္ဆဲြေနတာ အခုထိပဲ.. အေဖတို႔ အေမတို႔ စိတ္ေအးရျပန္ၿပီ..
ကြန္ပ်ဴတာကိုလည္း ဘာမွ ေသခ်ာနားလည္သည္မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္လုပ္သျဖင့္ ခဏခဏ hardware သမားေခၚရသည္.. ေတာ္ေသးတာက အစ္ကိုဝမ္းကဲြတစ္ေယာက္က အဲဒါေတြအကုန္နားလည္တဲ့ service သမားျဖစ္ေနလို႔.. အိမ္က ကြန္ပ်ဴတာမွာ ဒဏ္အခံရဆံုးက ကီးဘုတ္ျဖစ္၏.. မၾကာခဏ ျဖဳတ္သည္.. ဆပ္ျပာရည္ဇလံုထဲ ထည့္ကာစိမ္ၿပီးေဆးသည္.. တစ္ခါတစ္ေလ ေဆးေတြေလွ်ာက္မႈတ္ၾကည့္သည္.. ၿပီး ျပန္တပ္လွ်င္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု လဲြ၏.. Alt နဲ႔ Ctrl ေလာက္လဲြတာကေတာ့ အေပ်ာ့.. Scroll Lock Key ႏွင့္ Print Screen Key ဆိုလွ်င္ ယခုရိုက္ေနခ်ိန္မွာေတာင္ လဲြေနသည္.. tab ခုန္မရတာ.. Caps Lock သံုးမရတာမ်ိဳးက ခဏခဏျဖစ္၏.. အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ သိပ္မအားေတာ့သျဖင့္ မျဖဳတ္ျဖစ္တာေတာင္ၾကာၿပီ.. အင္း ဟုတ္သား.. သတိရတုန္းေလး ဒီအပတ္ ပိတ္ရက္မွာေတာ့ ျဖဳတ္ေဆးဦးမွပါ.. (ကီးဘုတ္ကေလး မ်က္ခံုးလႈပ္ေနၿပီ)..
ခုေနာက္ဆံုး ေပြလီျခင္းကေတာ့ ဘေလာ့ေပါ့.. စပ္စပ္ေဆာ့ေဆာ့ျဖင့္ ဘေလာ့ရပ္ဝန္းႀကီးထဲ ေရာက္လာၿပီး ဟိုေပြလီ ဒီေပြလီလုပ္.. ထင္ရာျမင္ရာေတြ ေရးရင္း.. ဘေလာ့ဂါရပ္ဝန္းႀကီးထဲ ငေပြးတစ္ေကာင္ေရာက္လာေနၿပီ.. ဘေလာ့ဂါမ်ား သတိသာထားေနၾကကုန္ေလာ့.. ေပြလီျခင္း ဝါသနာကေတာ့ ေဖ်ာက္မရဘဲကိုးရွင့္..
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ရဲ႕ မိုးသည္းထန္စြာ ရြာသြန္းေနေသာ ညေနတစ္ခု.. ..
နန္းညီရယ္.. အယ္ရွားရယ္.. အိဖူးရယ္.. သစ္လြင္ရယ္.. ၄ ေယာက္သား အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းတစ္ခုကေန ျပန္လာၾကတာေပါ့.. သင္တန္းက ၆ နာရီခဲြေလာက္မွာဆင္းေပမယ့္ အဆင္းမွာ ဘာညာပြား.. ဟိုဒီသြား လုပ္ေနတာနဲ႔.. ဘတ္စ္ကားေပၚကို ၇ နာရီထိုးခါနီးေလာက္မွ ေရာက္သြားပါတယ္.. အဲ့သင္တန္းက နန္းညီတို႔ အိမ္နဲ႔သိပ္မေ၀းလွဘူး.. စက္ဘီးနဲ႔နင္းေတာင္ ေရာက္တယ္.. ဒါေပမယ့္ ကားစီးရင္က်ေတာ့ ၃ ဆင့္ေတာင္ ေျပာင္းေျပာင္းစီးရတယ္.. အသြားဆိုရင္ ၄ ေယာက္တူတူ ဘတ္စ္နဲ႔ပဲသြားေပမယ့္ အျပန္ဆိုရင္ ကားေျပာင္းရတဲ့ ဒုတိယအဆင့္ေနရာမွာ နန္းညီရဲ႕ အစ္ကို.. အေဖ.. အေမ..တစ္ေယာက္ေယာက္က ကားနဲ႔လာႀကိဳေပးပါတယ္..
အဲဒိေန႔ကလည္း မိုးကရြာ.. ထီးက ၂ ေခ်ာင္းပဲပါၿပီး.. ဒုတိယေျမာက္ကားေပၚကဆင္းလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ လူေတြက အေတာ္ေလး ရဲႊစိုေနခဲ့ၿပီ.. အဲဒိေန႔က လာႀကိဳတာက နန္းညီတို႔ ကိုႀကီးပါ.. ဂ်စ္ကားနဲ႔.. ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကားက ပ်က္ေနတယ္တဲ့.. ဂ်စ္ကားေရွ႕ခန္းေလးမွာ မိုးေတြကပက္လို႔ သူထိုင္ေနတယ္.. အိမ္ကေန ဒီလိုပဲထြက္လာ ခဲ့တာမို႔ ပိုက္ဆံလည္းမပါဘူး.. နန္းညီတို႔ဆီကေန ပိုက္ဆံေတာင္းတယ္.. နန္းညီတို႔ကလည္း ခ်မ္းသာပံုမ်ား.. ၄ ေယာက္ေပါင္းမွ ၁၀၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးလား က်န္ေတာ့တယ္.. အဲဒါေလးနဲ႔ပဲ ဆီခ်ဴဖို႔ ဆီလိုက္ရွာ ၀ယ္ၾကပါ ေတာ့တယ္.. ကိုႀကီးနဲ႔ ကိုသစ္က ဆီပံုးေလးကိုင္ ထီးေလးေဆာင္းၿပီး ထြက္သြားၾကေတာ့ နန္းညီတို႔ ၃ ေယာက္က ကားေနာက္ခန္းေလးထဲ၀င္ထိုင္ က်န္ခဲ့တယ္.. ကားက လမ္းမႀကီးေဘးမွာ ရပ္ထားေတာ့ ေဘးက ကားေတြ ျဖတ္တိုင္း လွ်ံေနတဲ့ေရေတြက တဗြမ္းဗြမ္းနဲ႔ လာလာ စဥ္ပါတယ္.. ဂ်စ္ကားဆိုေတာ့ မလံုမၿခံဳနဲ႔ေလ.. နန္းညီတို႔မွာ ခ်မ္းကခ်မး္.. ၇ နာရီေက်ာ္ဆိုေတာ့ ဗိုက္ကဆာ.. မုန္႔စားဖို႔ ပိုက္ဆံကလည္းမရွိ.. အဲ့တုန္းက အိမ္ကို ဖုန္းျပန္ဆက္လို႔လည္းမရ.. မွတ္မိသေလာက္ အဲ့ေန႔က အိမ္မွာ လူႀကီးေတြကခရီးသြားတာလားဘာလား.. နန္းညီတို႔ ေမာင္ႏွမေတြခ်ည္းပဲ က်န္ခဲ့တာပါ..
ဆီသြားရွာတဲ့ ၂ ေယာက္အျဖစ္ကလည္း ဆိုးခ်က္ကရင္နင့္စရာ.. လမ္းအေ၀းႀကီးေလွ်ာက္ၿပီးမွ ဟိုးဘက္ ကားလမ္း ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ပံုးေလးကိုင္ထားတဲ့ ကုလားတစ္ေယာက္ေတြ႔ပါသတဲ့.. အဲဒါနဲ႔အားရ၀မ္းသာ လွမ္းေခၚေတာ့ အဲ့လူကလည္း လာသတဲ့.. သူတို႔ကလည္း အဲ့လူနားေလွ်ာက္သြားတာေပါ့.. ေနာက္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ေတြ႔ေတာ့မွ ဆိုင္မွာဆီမရွိေတာ့လို႔ သိမ္းၿပီးျပန္တဲ့လူျဖစ္ေနပါသတဲ့.. မိုးကလည္း တအားရြာေနေတာ့ ဆီကိုျပန္မယူေပးပါဘူး.. အဲဒါနဲ႔ တျခားေနရာေတြထပ္သြား ရွာမွ ရၿပီးျပန္လာပါတယ္.. သူတို႔ျပန္လာခ်ိန္ နန္းညီတို႔ ၃ ေယာက္က အေတာ္ေလး ခ်မ္းေနၿပီ.. အဲ့တုန္းကေတာ့ ခ်မ္းေပမယ့္ ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ ေလွ်ာက္စေနၿပီး.. နည္းနည္းေပ်ာ္ေနပါေသး..
ေနာက္ေတာ့ ကားကိုကလိ .. ဆီခ်ဴ.. တြန္းႏိုး.. မိုးရြာႀကီးထဲ ကားတြန္းေနၾကရင္း. ေဇာ္ပိုင္ရဲ႕ၿမိဳ႕အ၀င္ည ဗီစီဒီကိုေျပးျမင္ၿပီး စေနၾကေသးတယ္.. ဘယ္လိုလုပ္လုပ္ နန္းညီတို႔ဂ်စ္စုတ္ေလးက ႏိုးမလာဘူး.. ေရႊစိတ္ေတာ္က ႀကီးပါတယ္.. အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး.. ကားကို ထားခဲ့ဖို႔ႀကံရပါတယ္.. အဲ့အခ်ိန္ဆို ၈ နာရီေတာင္ ခဲြေနေလာက္ပါၿပီ.. အမွန္ေတာ့ အဲ့ထက္ေကာင္းတဲ့နည္းလမ္းေတြလည္း ရွိမွာပါ.. ၂ ေယာက္ေလာက္ အရင္ျပန္သြားတာျဖစ္ျဖစ္.. ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိတုန္းကေတာ့ မစဥ္းစားမိပါဘူး.. ပိုက္ဆံမရွိတာလည္းပါတယ္.. ဟိ.. ကားကိုထားခဲ့မယ္ဆိုျပန္ေတာ့လည္း ဒီတိုင္းထားခဲ့လို႔မရ.. ဂ်စ္ဆိုေတာ့ ပိတ္စရာကာစရာလည္း ရွိတာ မဟုတ္ေတာ့ စိတ္မခ်ရဘူးေလ.. အဲဒါနဲ႔ အဲ့နားက ရံုး၀င္းတစ္ခုထဲ၀င္ အကူအညီေတာင္းရပါတယ္.. ကားထားခဲ့ပါရေစေပါ့ေနာ္.. မနက္မွ ၀ပ္ေရွာ့သမားနဲ႔လာျပန္ယူပါ့မယ္ ဘာညာေပါ့..
သူတို႔ကလည္းခြင့္ျပဳလို႔ေတာ္ေသးတယ္.. ၾကည္ၾကည္သာသာပါပဲ.. ပိုၿပီးကံေကာင္းတာက အဲ့က လူတစ္စုက နန္းညီတို႔အိမ္ဘက္ကို သြားမွာတဲ့.. လမ္းႀကံဳတယ္ေပါ့.. ေတာင္းေအ့စ္ အမိုးဖြင့္ကားနဲ႔.. လိုက္ခဲ့လို႔ ရတယ္ဆိုတာနဲ႔ ေပ်ာ္သြားၾကသေပါ့.. လိုက္မယ္.. ရတယ္.. မိုးရြာထဲလည္းမထူးဘူး.. စိုေနၿပီဆိုၿပီး… သို႔ေပသိေပါ့ဗ်ာ.. ကံကဆိုးခ်င္ရင္ ဆက္တိုက္မဟုတ္လား.. အဲ့လူေတြက အရက္ေသာက္ေနၾကတာပါ.. ၿပီးေအာင္ေစာင့္ပါ.. ခဏေလးပါ.. ဘာညာနဲ႔ဆိုေတာ့ လူေတြက မိုးကစို.. ခ်မ္းကခ်မ္း.. ဗိုက္ကလညး္ဆာဆိုေတာ့ .. တျခားလႈပ္ရွားရမွာ မလုပ္ခ်င္ပဲ အပ်င္းႀကီးၿပီး သူတို႔ကိုပဲ ေပကပ္ေစာင့္ေနလိုက္ၾကပါတယ္.. ၅ ေယာက္သား.. ရံုးကင္းတဲေလးမွာ စုထိုင္လို႔.. မိုးကစိုစိုကို ေဆးေပါ့လိပ္ေလး တလွည့္စီဖြာလို႔.. ျခင္ကကိုက္.. လက္က ပဲႀကီးေရ ေတြတြန္႔လို႔.. ဟိုလူေတြကို လွမ္းၾကည့္လိုက္.. ျမန္ျမန္စားတာမဟုတ္ဘူး ဆဲလိုက္.. ကားစုတ္ကို က်ိန္ဆဲလိုက္.. ေပါက္ကရေတြေလွ်ာက္ေျပာလိုက္ ရယ္လိုက္နဲ႔ပဲ.. အဲဒိေန႔က အိမ္ကို ၉ နာရီေက်ာ္မွ ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္.. ေတာင္းေအ့စ္ေလးနဲ႔သြားရတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လည္း ေလကတိုးလို႔ ခ်မ္းလိုက္တာေျပာမေနပါနဲ႔..
ခုျပန္ေတြးေတာ့လည္း အဲ့ဒိထက္အဆင္ေျပတဲ့ နည္းလမ္းေတြ အမ်ားႀကီးေပၚလာပါတယ္.. အဲ့ဒိတုန္းကေတာ့ မိုးေရထဲမွာ ကားတြန္းရတာကပဲ ေပ်ာ္စရာတစ္ခုလိုျဖစ္ေနတာ.. ဒုကၡေရာက္ေနရင္းနဲ႔ကို ရယ္ေနၾကတာ အေတာမသတ္ပါပဲ.. အဲဒိေနာက္ပိုင္းေတာ့.. “ၿမိဳ႕အ၀င္ည” ရိုက္ၾကမလားေမးတာက နန္းညီတို႔ ၅ ေယာက္ရဲ႕ အထာစကားေလးျဖစ္သြားေတာ့တယ္ေလ..
စာေတြေရးေနတယ္ဆိုတဲ့ ကိုbee tag ထားတာေလးပါ.. ကိုbee ေရ.. ဆင္ေျပပါတယ္ဟုတ္? .. နန္းညီအလွည့္ၿပီးေတာ့ ကိုသူ.. မေမရာ.. လင္း.. အိဖူး တို႔.. လုပ္ၾကဦးေလ..
မိုးေရတက္ေရ တေဖြးေဖြး
ကြင္းက်ယ္အေ၀းေ၀း။
လယ္ေစာင့္တဲေလး ေျခတံရွည္
မိုးကုပ္ေအာက္မွာတည္။
ၾကာျဖဴတစ္ပြင့္ နီတစ္ပြင့္
တဲႏွင့္ပနံတင့္။ ။
ဆရာႀကီးမင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ ကဗ်ာပါ.. တိုတိုရွင္းရွင္းေလးေပမယ့္ ထိမိတယ္..
က်ယ္ျပန္႔လြင့္ေမ်ာတဲ့ေကာင္းကင္.. သန္႔ရွင္းတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့ မိုးအနံ႔.. စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔ အဆံုးအစမရွိ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ စပါးခင္းေတြ.. ေကာင္းကင္ကတိမ္ေတြ အေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ့ လယ္ကြင္းထဲကေရ.. ေသးေသးေကြးေကြး ခ်စ္စရာ လယ္ေစာင့္တဲေလး.. သဘာ၀က်က် လွလွပပ ပြင့္ေနတဲ့ ၾကာပန္းေတြ.. မိုးလာမွ ေပ်ာ္ရတဲ့ ေတာသဘာ၀..
စာလံုး ၃၆ လံုးထဲနဲ႔ ေဖာ္ျပသြားတာေတြက အမ်ားႀကီးပါ.. အသက္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ဖတ္ၿပီး အဲ့ဒိျမင္ကြင္းေတြ အဲဒိအနံ႔ေတြကို ရလာတတ္တယ္.. ခုထိလည္း အဲဒိခံစားမႈကိုေပးတုန္းပဲမို႔ အႀကိဳက္ဆံုးအျဖစ္ေရြးလိုက္ပါတယ္ ကိုဂ်ဲေရ .. …
ဟင္.. စိတ္ကူးငယ္ငယ္လား ႀကီးႀကီးလားတဲ့.. ဘာတုန္း.. လြယ္မေယာင္နဲ႔ခက္.. တိမ္မေယာင္နဲ႔နက္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ လာ tag ျပန္ၿပီ.. သိပ္ခက္တာပဲကိုး…
ဘာေရးရမလဲ.. အိဖူးေရ..
ဘာ.. ေရးခ်င္တာေရး ဟုတ္လား.. ေအးေလ.. စိတ္ကူးယဥ္ပါတယ္ဆိုမွေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေလွ်ာက္ေရးရံုေပါ့ေနာ့.. Yes, Right .. ဒါေပမယ့္ နန္းညီကေျပာၿပီဆိုမွေတာ့ ေခါင္ေခါင္.. မတုနဲ႔.. ကိုအိပ္မက္ရွင္ တို႔ကလည္း ေျပာရမယ္ေနာ္.. အိုေက ဒါျဖင့္လည္း စိတ္ကူးမဟာေတြကို မကြယ္မ၀ွက္ေျပာေတာ့မယ္..
ဆက္လက္ရႈစားၾကပါကုန္.. .. ….
ပင္းတယၿမိဳ႕က သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္.. လွပၿပီး ေအးေဆးတယ္.. ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းေလးကလည္း ခ်စ္စရာ.. အဲဒိၿမိဳ႕မွာ ေနမယ္.. ေတာင္ကုန္းတစ္ခုလံုးကို ပိုင္မယ္.. လက္ဘက္ပင္ေတြကို ေလွခါးထစ္နည္းနဲ႔ စိုက္ထားမယ္.. အဲဒီအခင္းရဲ႕ဟိုးထိပ္မွာမွ အိမ္ကိုေဆာက္ထားမယ္.. အိမ္ေဆာက္တဲ့အခါ တစ္ခုထဲမဟုတ္ပဲ အိပ္ခန္းကတစ္ေဆာင္ ဧည့္ခန္းကတစ္ေဆာင္ မီးဖို ထမင္းစားခန္းကတစ္ေဆာင္.. အေဆာင္ေတြနဲ႔ေဆာက္မယ္.. တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုၾကားက သစ္ပင္ေတြ.. တရုတ္အိမ္ေတြလိုလည္းမဟုတ္ျပန္ဘူး.. အိမ္ကပဲ ဥယ်ာဥ္.. ဥယ်ာဥ္ထဲမွာပဲ အိမ္ျဖစ္ရမယ္.. အိပ္ခန္းကေန ဆီးၾကည့္လိုက္ရင္ ဟိုဘက္မွာ ရွမ္းရိုးမေတာင္တန္း.. ဒီဘက္က လက္ဘက္ခင္းေတြနဲ႔ ေတာင္ေျခက ပုန္းတလုတ္ေရကန္..
မိုးလင္းရင္ အိပ္ခန္းတံခါးကိုဖြင့္ ေလေအးေအးကိုရွဴၿပီး တစ္ေန႔တာကို စမယ္.. ခ်စ္သူ (ေယာက္်ားလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ) က ယူလာေပးတဲ့ေကာ္ဖီကိုေသာက္ .. ၀ရံတာေလးကိုထြက္လို႔ နံနက္စာ တူတူစားၾကမယ္.. ခ်စ္သူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီး ေလႏုႏုေအးေအးၾကားမွာ.. စိုက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြေပၚမွာ.. ေနေရာင္ျခည္ေႏြးေႏြးထဲမွာ..
နံနက္စာစားၿပီးေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး စိုက္ခင္းေတြကိစၥ စီမံဖို႔ သူက အခင္းထဲဆင္းသြားတဲ့အခါ.. စတူဒီယိုထဲ၀င္ ပန္းခ်ီဆဲြမယ္..
ဒါမွမဟုတ္ မၾကာခင္က ခရီးသြားတုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကို ျပင္ဆင္မႈေတြလုပ္.. ဒါမွမဟုတ္ အေမွာင္ခန္းထဲ၀င္ ဓာတ္ပံုကူး..
ဒါမွမဟုတ္ စာေရးရင္ေရး…
ဒါမွမဟုတ္ ပန္းခ်ီဆဲြဖို႔ စ်ာန္သြင္းတဲ့အေနနဲ႔ သီခ်င္းဖြင့္ထားၿပီး ဘာမွမလုပ္ဘဲ ထိုင္နားေထာင္ေန..
ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္၀င္ ဘေလာ့ေလွ်ာက္လည္..
ဒါမွမဟုတ္ အသိမိတ္ေဆြ .. ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြနဲ႔ ဖုန္းေျပာ..
ဒါမွမဟုတ္ စာအုပ္စင္ေတြအျပည့္နဲ႔ စာၾကည့္ခန္းထဲ၀င္ စာအုပ္ေတြဖတ္..
တစ္ခုခုေပါ့ေလ..
ေန႔လည္ သူ ထမင္းစားျပန္လာတဲ့အခါ.. ေန႔လည္စာတူတူစား.. ၿပီးေတာ့ သူက တစ္ေရးတေမာအိပ္.. ညေနေစာင္းေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား အခင္းထဲျဖစ္ျဖစ္.. ေအာက္ကိုဆင္းၿပီး ပုန္းတလုတ္ကန္ပတ္လည္ျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကမယ္.. ၿပီးမွ ညစာကို ၿမိဳ႕ထဲတစ္ေနရာရာမွာစား.. ၿပီးရင္ အိမ္ကိုလမ္းေလွ်ာက္ျပန္.. ညခ်မ္းအခ်ိန္ေတြဆိုသူက ေန႔လည္ကဆဲြထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြ ဓာတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေ၀ဖန္ခ်က္ကေပးတတ္ေသးတာ..
တစ္ခ်ိဳ႕ေန႔ေတြမွာေတာ့ ေတာင္ႀကီးျဖစ္ျဖစ္တက္ၿပီး ေစ်း၀ယ္ရင္လည္း၀ယ္.. အင္းထဲလည္.. ခ်စ္သူနဲ႔တူတူသြားျဖစ္ရင္ေတာ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးဘာေလးထိုင္.. ဘ၀က ရိုးရိုးေလးနဲ႔ ၿငိမး္ခ်မ္းေနမယ္..
မၾကာခဏလည္း ခရီးထြက္ျဖစ္မယ္.. သူက သြားရလာရတာ ၀ါသနာပါသလို.. ကိုယ္ကလည္း ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ခ်င္ေသးတာမဟုတ္လား.. ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲ သူ႔ပံုကိုလွမ္းရိုက္ယူတတ္လို႔ ပင္တိုင္ေမာ္ဒယ္လ္ေတာင္ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ေနၿပီ.. အိမ္မွာေနရင္းလည္း ျမင္ရာေတြ႔ရာေတြ ရိုက္တတ္လြန္းလို႔ ကင္မရာကိုင္လာရင္ သူကေၾကာက္ေနၿပီ..
အားလပ္ရက္ေတြဆို လာလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္.. အကင္လုပ္စား.. အသီး၀ိုင္ေလးေတြေသာက္လို႔.. တစ္ခါတေလ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြ လာလည္ျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔ သား သမီးေလးေတြက ၿခံထဲမွာ ေမ်ာက္ရံႈးေအာင္ ေဆာ့ၾကဦးမွာ..
ပန္းခ်ီျပပဲြေတြဘာေတြရွိလို႔ ရန္ကုန္လာျဖစ္ရင္လည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္ အမ်ိဳးေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီလည္.. ရန္ကုန္တရုတ္တန္းကိုေလွ်ာက္.. လိုအပ္တာေတြ၀ယ္.. ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးအလွကို ခံစားရမယ္..
အဲလိုနဲ႔ ခ်စ္သူနဲ႔အတူေန.. ပန္းခ်ီဆဲြလိုက္ ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္.. ျပပဲြေတြလုပ္လိုက္.. ဘေလာ့ေရးလိုက္.. စာအုပ္ဖတ္လိုက္.. ခရီးေတြထြက္လိုက္.. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေပ်ာ္လိုက္နဲ႔ပဲ ဘ၀က ၿငိမ္းခ်မ္းေနပါေတာ့တယ္.. .. …
ကၽြန္မရဲ႕ အင္မတန္ခ်စ္ရတဲ့ အစ္ကိုေတာ္ဂ်ဲဂ်ယ္က tag ပါတယ္.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို မုန္းတဲ့ အခ်က္ ၁၀ ခ်က္တဲ့.. ကၽြန္မမွာ မေကာင္းတဲ့ အခ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္.. မေကာင္းဘူးမွန္းလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိတယ္.. ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ မမုန္းဖူးဘူး.. အဲဒါကိုက မေကာင္းတဲ့အခ်က္ပါပဲ..
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ .. .. မေကာင္းတဲ့အခ်က္အားလံုးက ကၽြန္မကုိယ္ ကၽြန္မခ်စ္တာအေပၚမွာ အေျခခံပါတယ္..
ကၽြန္မက အတၱသိပ္ႀကီးတယ္..
ကၽြန္မကုိယ္ ကၽြန္မ သိပ္ခ်စ္တယ္.. တကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္.. ဘာမဆို ကၽြန္မ မနာရေအာင္ ေတြးတတ္တယ္.. သူမ်ားေတြအတြက္ လုပ္ေပးကုိင္ေပးတာမ်ိဳးရွိေပမယ့္ ကၽြန္မနစ္နာမယ့္ ကိစၥမ်ိဳးဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ပါ.. ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မ အလြန္သနားတတ္ပါတယ္..
ကၽြန္မက လူေတြကို မယံုဘူး..
လူေတြကို အလြယ္တကူ ခ်စ္တတ္ပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ ယံုဖို႔ၾကေတာ့ ခက္တယ္.. ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္က ေျပာင္းလဲသြားလည္း အစကတည္းက မယံုၾကည္ထားေတာ့ ကၽြန္မသိပ္မခံစားရဘူးေပါ့..
လူတစ္ေယာက္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ခ်စ္လိုက္ရင္ သူေျပာင္းလဲသြားတဲ့အခါ ကၽြန္မခံစားရမယ့္ ေ၀ဒနာကို ေၾကာက္ပါတယ္.. အဲ့ ေ၀ဒနာကို ခံစားရမယ့္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ သနားပါတယ္.. ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ တကယ္ ၁၀၀% ယံုၾကည္ၿပီး မခ်စ္ဖူးပါ..
ကၽြန္မက ဟန္ေဆာင္တတ္တယ္..
ကၽြန္မ ဟန္ေဆာင္သိပ္ေကာင္းပါတယ္.. ကၽြန္မခံစားေနရတာေတြ.. ကၽြန္မမွာ ျဖစ္ေနတာေတြကို မျဖစ္သလို မဟုတ္သလို ဟန္ေဆာင္တတ္တယ္.. ကၽြန္မမွာ မရွိတဲ့ခံစားခ်က္ေတြကို တကယ္ရွိေနသလို ဟန္ေဆာင္တတ္တယ္.. အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ ဟန္ေဆာင္ေနတဲ့သူေတြကို ကၽြန္မအလြယ္တကူ သိတတ္တယ္..
ကၽြန္မက လိမ္တတ္တယ္..
ကၽြန္မ လိမ္တာသိပ္ေတာ္တယ္.. လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မ အမွန္အတိုင္းေျပာတတ္တယ္.. လိမ္ညာမႈနဲ႔ေတာ့ ကၽြန္မ ဘာတစ္ခုကိုမွ အရမယူတတ္ပါ.. ဒါေပမယ့္ ခံစားခ်က္ေတြကိုလိမ္တယ္.. ရင္းႏွီးသူေတြကိုလည္း တစ္ခါတရံလိမ္တယ္.. မရင္းႏွီးသူေတြကိုလည္း အလြယ္တကူလိမ္တယ္.. ဘယ္ေလာက္မ်ားလည္းဆို တစ္ခါတေလမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ ငါလိမ္ေနတာလား တကယ္လားလို႔ မသိေတာ့တဲ့အထိပဲ..
ကၽြန္မက မနာလိုတတ္ဘူး..
ပစၥည္းေတြနဲ႔ ပက္သက္ရင္ မနာလိုတာနည္းေပမယ့္.. ကၽြန္မလိုခ်င္ေပမယ့္ မရႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး.. ကၽြန္မလိုခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ဘ၀ .. အဲဒါေတြကို မနာလိုဘူး.. ကၽြန္မေသသြားတဲ့ေနာက္ အသက္ရွင္က်န္ေနခဲ့မယ့္ သူေတြကို မနာလိုဘူး… ကၽြန္မမႀကိဳက္တာေတြကို စီမံႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ကံၾကမၼာဆိုတာကို ကၽြန္မ မနာလိုပါ..
ကၽြန္မက မခ်စ္တတ္ဘူး..
မသိတဲ့သူေတြက ကၽြန္မ အခ်စ္ႀကီးတယ္ထင္ၾကတယ္.. တကယ္က ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မကလဲြၿပီး သူမ်ားကို မခ်စ္တတ္ဘူး.. သူမ်ားကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒါ အေၾကာင္းရွိလို႔.. သူ႔ကိုခ်စ္ေနရတာကို ကၽြန္မေက်နပ္ေနလို႔ သူ႔ကိုခ်စ္ရတာ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ေနလို႔.. ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားတဲ့အေနနဲ႔ ခ်စ္တာ..
ကၽြန္မက စိတ္အေျပာင္းအလဲျမန္တယ္..
ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို အေျပာင္းအလဲျမန္ပါတယ္.. အထူးသျဖင့္ လူေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ေပါ့… ကၽြန္မ အႀကိဳက္ဆံုးအစားအစာ.. အႀကိဳက္ဆံုးအေရာင္ကေျပာင္းလဲဖို႔ခက္ေပမယ့္ ကၽြန္မအႏွစ္သက္ဆံုး လူကေတာ့ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာကိုပဲ ေျပာင္းသြားႏိုင္ပါတယ္..
အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မျပန္ရတဲ့ စကားကေတာ့ “သစၥာမရွိဘူး” ဆိုတာပါပဲ..
ကၽြန္မက လူေတြကိုအထင္ေသးတတ္တယ္..
လူေတြကို ကၽြန္မ မခ်စ္ဘူး.. လူတစ္ေယာက္ကို အလြယ္တကူ အထင္ေသးတတ္တယ္.. အလြယ္တကူလည္း အထင္ႀကီးတတ္တယ္.. ကံေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ ကၽြန္မအထင္ေသးတဲ့သူေတြက တကယ္ကိုပဲ ကၽြန္မထက္ ညံ့တဲ့သူေတြျဖစ္ေနတတ္ၿပီး ကၽြန္မအထင္ႀကီးတဲ့သူေတြကလည္း အရည္အခ်င္းရွိတဲ့သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္တယ္..
ကၽြန္မက ဂရုမစိုက္တတ္ဘူး..
သူမ်ားေတြေျပာတာကို ကၽြန္မ ဂရုမစိုက္တတ္ဘူး.. တစ္ခါတေလ ေစတနာစကားေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈတယ္.. သတိေပးစကားေတြကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳတတ္တယ္.. ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မပဲ ယံုတဲ့အတြက္ ကၽြန္မစိတ္ထဲရွိတဲ့ အတိုင္းေတြပဲ လုပ္တတ္တယ္..
ကၽြန္မက ပိုက္ဆံမက္တယ္..
ပိုက္ဆံဟာ ဘ၀လံုၿခံဳမႈေတြထဲက အခ်က္တစ္ခ်က္ဆိုတာ ကၽြန္မအျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ပါတယ္.. သက္မဲ့ေတြထဲမွာ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးက ပိုက္ဆံပဲ..
ကၽြန္မရဲ႕ အက်င့္ဆိုးေတြပါ.. တကယ့္ကိုပဲ ၁၀ ခ်က္ကြက္တိပဲ စဥ္းစားလို႔ရတယ္.. က်န္တာေတြက အဲ့ဒိ ၁၀ ခ်က္ကေန ခဲြထြက္လာတဲ့.. ဆင့္ပြားေတြပဲ.. အဲ့ဒီအက်င့္ေတြ မေကာင္းဘူး .. ကၽြန္မသိပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ အဲဒိအက်င့္ေတြရွိလို႔ဆိုၿပီး ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မေတာ့ မမုန္းဖူးပါ.. ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တန္ဖိုးမထားတတ္တဲ့.. ကိုယ့္ကိုကုိယ္ မသိတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မမုန္းပါတယ္..
ကၽြန္မကုိယ္ကၽြန္မကေတာ့ ခ်စ္ခင္ဆဲ ႏွစ္သက္ဆဲ တန္ဖိုးထားဆဲပါပဲ..
Recent Comments